Genezen van kanker

Preek v/d week

Nieuwsbrief

Agenda

Webwinkel

Recent

Wat het getuigenis van Hugo's genezing voor ons leven betekende / betekent

In het najaar van 1991 leerden wij Hugo en Inger kennen. Eén jaar eerder, op 1 november 1990, hadden we beiden ons leven heel bewust in Gods handen gelegd. We studeerden samen geneeskunde en waren tijdens onze studie goede vriendinnen geworden. Samen zaten we “op kot” (“op kamers” voor de Nederlanders), volgden we de lessen, aten we, gingen we uit en studeerden we.

Ook ons gelovig zoeken deelden we. Toen we in het laatste jaar geneeskunde een keuze dienden te maken welke richting we verder uit zouden gaan, wisten we het niet meer zeker. Beiden waren we aan de opleiding geneeskunde begonnen, omdat we mensen in nood wilden helpen. Nu weten we duidelijk dat het een roeping was, maar toen beseften we dat nog niet. “Naar het buitenland vertrekken of in België blijven?” We hadden er na 6 jaar studeren geen idee meer van. Bovendien zaten we met heel wat zinsvragen. “Hoe zit het met leven na de dood?” Hoewel we gelovig waren en ons in de kerk geëngageerd, hadden we heel wat vragen rond het lijden van mensen. Hierop hadden onze professoren geen antwoord gegeven, vaak integendeel!

Lees meer...

Genezingsschool blijft sterke aanrader!

Ans en Albert uit Nederland kwamen naar onze laatste genezingsschool in België. Ze stuurden ons een mailtje over hoe ze onze school ervoeren:

“ Wij vonden het heerlijk om naar de genezingsschool te komen. Het heeft ons geloof opgebouwd, niet alleen wat betreft genezing maar ook onze relatie met de Vader is verdiept! Vooral de eerste les bracht ons zo in een atmosfeer van liefde en aanvaarding dat we daar nog dagen van genoten hebben. Jullie zijn heel gastvrij, niet alleen met woorden maar met je hele hart en in deze sessies met je hele huis!

Lees meer...

Achtentwintig!

Sommige getallen zijn belangrijk in iemands leven. Voor mij is dat onder andere het getal 28, want mijn achtentwintigste verjaardag zou hoogstwaarschijnlijk de laatste van mijn leven worden.
Toen de diagnose van een ongeneeslijke lymfeklierkanker gesteld werd, zeiden de artsen mij dat ze me geen twee maanden overleven konden garanderen. Ik zou dus geen 29 jaar worden!

In samenspraak met de artsen, en indien mijn lichaam het toeliet, mocht ik naar huis om die verjaardag te vieren.
U kunt zich voorstellen dat het woord “vieren” in dit geval niet helemaal op zijn plaats was!
Toen die dag aanbrak, werd ik naar huis gebracht, zelf rijden zat er niet in.

Thuis waren behalve Inger en Sam nog enkele mensen aanwezig en op de tafel stond de verjaardagstaart met kaarsen, twee kaarsen, één in de vorm van een twee en één in de vorm van een acht. Heel goed bedacht, want ik was niet in staat om 28 kaarsen uit te blazen.
Niemand had blijkbaar zin om de kaarsen aan te steken, en ik was blij dat ik mijn kaars niet moest uitblazen.

Die dag gebeurde er iets heel bijzonder: de pijn in mijn mond, die een gevolg was van de gezwellen, verdween en tegen de avond waren ook de gezwellen in mijn mond weg!
Ons gebed was verhoord, God wil mensen gezond hebben.

Dit is een lang verhaal dat ik hier even kort uitleg.
We zijn nu 30 jaar verder…!

“Wat dan met die kaarsen”, zal u denken.
Wel, die heb ik goed bijgehouden,
ze komen van pas wanneer ik 82 word.

“Want hoevele beloften Gods er ook zijn, in Hem is het: Ja!” (2 Corinthiërs 1:20)

Veel zegen,

Hugo

DMC Firewall is a Joomla Security extension!