Wat het getuigenis van Hugo's genezing voor ons leven betekende / betekent

In het najaar van 1991 leerden wij Hugo en Inger kennen. Eén jaar eerder, op 1 november 1990, hadden we beiden ons leven heel bewust in Gods handen gelegd. We studeerden samen geneeskunde en waren tijdens onze studie goede vriendinnen geworden. Samen zaten we “op kot” (“op kamers” voor de Nederlanders), volgden we de lessen, aten we, gingen we uit en studeerden we.

Ook ons gelovig zoeken deelden we. Toen we in het laatste jaar geneeskunde een keuze dienden te maken welke richting we verder uit zouden gaan, wisten we het niet meer zeker. Beiden waren we aan de opleiding geneeskunde begonnen, omdat we mensen in nood wilden helpen. Nu weten we duidelijk dat het een roeping was, maar toen beseften we dat nog niet. “Naar het buitenland vertrekken of in België blijven?” We hadden er na 6 jaar studeren geen idee meer van. Bovendien zaten we met heel wat zinsvragen. “Hoe zit het met leven na de dood?” Hoewel we gelovig waren en ons in de kerk geëngageerd, hadden we heel wat vragen rond het lijden van mensen. Hierop hadden onze professoren geen antwoord gegeven, vaak integendeel!

Schouder volkomen hersteld door gebed

We kregen dit getuigenis van Mai en laten haar zelf aan het woord:
“In september 2014, twee dagen voor we met vakantie gingen, ben ik thuis van de trap gevallen. Ik ben recht gestaan en kon alles goed bewegen…dank U Jezus voor Uw bescherming! Op vakantie had ik helemaal geen last.
In oktober kreeg ik op een avond wat pijn in m’n rechter schouder. Ik dacht dat ik onze kleinzoon, Lucas, die dag wat veel had opgepakt. De pijn bleef aanhouden en dus ging ik naar de huisarts. Hij dacht dat er wat ontsteking op mijn schoudergewricht zat ten gevolge van die val in september.