Genezing van erge oogpijn

Onlangs moesten François en Els op een dinsdagnamiddag naar een begrafenis in de familie. Ze hadden ons al laten weten dat ze die avond waarschijnlijk niet naar de samenkomst konden komen. Tegen alle verwachting in waren ze echter rond 18.30 uur thuis. Ze besloten toch naar de samenkomst te gaan maar François wou eerst nog een tas soep eten. Hij ging naar de garage en bukt zich in het donker om de kookpot van de grond te pakken. Zo stootte hij zich met z’n rechter oog aan een ijzeren staaf van een wasrek.

Wat het getuigenis van Hugo's genezing voor ons leven betekende / betekent

In het najaar van 1991 leerden wij Hugo en Inger kennen. Eén jaar eerder, op 1 november 1990, hadden we beiden ons leven heel bewust in Gods handen gelegd. We studeerden samen geneeskunde en waren tijdens onze studie goede vriendinnen geworden. Samen zaten we “op kot” (“op kamers” voor de Nederlanders), volgden we de lessen, aten we, gingen we uit en studeerden we.

Ook ons gelovig zoeken deelden we. Toen we in het laatste jaar geneeskunde een keuze dienden te maken welke richting we verder uit zouden gaan, wisten we het niet meer zeker. Beiden waren we aan de opleiding geneeskunde begonnen, omdat we mensen in nood wilden helpen. Nu weten we duidelijk dat het een roeping was, maar toen beseften we dat nog niet. “Naar het buitenland vertrekken of in België blijven?” We hadden er na 6 jaar studeren geen idee meer van. Bovendien zaten we met heel wat zinsvragen. “Hoe zit het met leven na de dood?” Hoewel we gelovig waren en ons in de kerk geëngageerd, hadden we heel wat vragen rond het lijden van mensen. Hierop hadden onze professoren geen antwoord gegeven, vaak integendeel!