“Zoon, ik hou van je!”

Samen met mijn Hugo en ons gezin worden we door het diepste dal van ons leven geloodst. Hugo en ik hebben zij aan zij gestreden. We hebben elk ons eigen verhaal. Dit is het verhaal van een moeder die na jaren vechten en bidden voor een “leefwaardig leven” van haar zoon zich niet kon voorstellen ooit van die zoon afscheid te kunnen nemen.

Dankgebed
Ik dank U Vader dat U ons Andy toevertrouwd hebt. Ik kan me de blijdschap bij zijn geboorte als eerste kind in het gezin nog herinneren alsof het gisteren was. M’ n ogen aten van het beeld van dat kleine wondertje. We zouden alles doen om dit schepseltje van U te sterken voor het leven. Met Andy kregen we een extra uitdaging.

Deze mevrouw zou in een rolstoel moeten zitten!

(n.v.d.r: de volledige naam, bekend bij de redactie, is afgekort op vraag van de betrokken persoon)

M. trouwde in 1980 om thuis weg te zijn. Ze kwam uit een erg welgestelde familie. Zij en haar broers waren het pronkstuk van haar vader. Iedereen moest thuis naar hem luisteren en doen wat hij wou, ook M’s moeder, die het zelf ook “hoog op” had . Alles draaide rond geld en uiterlijk vertoon. Als ze niet deden wat vader wou, vielen er klappen.