Wat het getuigenis van Hugo's genezing voor ons leven betekende / betekent

In het najaar van 1991 leerden wij Hugo en Inger kennen. Eén jaar eerder, op 1 november 1990, hadden we beiden ons leven heel bewust in Gods handen gelegd. We studeerden samen geneeskunde en waren tijdens onze studie goede vriendinnen geworden. Samen zaten we “op kot” (“op kamers” voor de Nederlanders), volgden we de lessen, aten we, gingen we uit en studeerden we.

Ook ons gelovig zoeken deelden we. Toen we in het laatste jaar geneeskunde een keuze dienden te maken welke richting we verder uit zouden gaan, wisten we het niet meer zeker. Beiden waren we aan de opleiding geneeskunde begonnen, omdat we mensen in nood wilden helpen. Nu weten we duidelijk dat het een roeping was, maar toen beseften we dat nog niet. “Naar het buitenland vertrekken of in België blijven?” We hadden er na 6 jaar studeren geen idee meer van. Bovendien zaten we met heel wat zinsvragen. “Hoe zit het met leven na de dood?” Hoewel we gelovig waren en ons in de kerk geëngageerd, hadden we heel wat vragen rond het lijden van mensen. Hierop hadden onze professoren geen antwoord gegeven, vaak integendeel!

Alleen Jezus kon een oplossing brengen

Jos en Clementine komen naar onze kerk sedert maart 2006.
Een hoop miserie
In 2003 werd bij Clementine een borsttumor ontdekt.
Ze kreeg chemotherapie, werd geopereerd, kreeg opnieuw chemo en werd bestraald…in totaal werd ze een jaar behandeld. In 2004 bleek alles onder controle te zijn. Februari 2006 voelde Clementine zich erg moe en kortademig. Bij onderzoek bleek ze toen 3 liter water op de longen te hebben. In dat vocht waren kankercellen aanwezig. Opnieuw werd ze opgenomen in het ziekenhuis voor behandeling.